(PDF) دریافت نشریه شماره 6

******

******

از ١٨ تير ١٣٧٨ که خواست سرنگونى جمهورى اسلامى در ابعاد توده اى قد علم کرد تا امروز راه پر پيچ و خمى را طى کرده ايم.

 در اين سالها کارگر و جنبش اعتراض ضد سرمايه دارى کارگر، با تمام محدوديتهايش، گامهاى بزرگى برداشت. در حکومت و اپوزيسيون، در راست و چپ جامعه بطور کلى، چشمها بسوى جنبش کارگرى دوخته شد.

 در اين سالها خواست برابرى زن و مرد و نفى آپارتايد جنسى به يک رکن مهم اعتراض و هويت جنبش آزادى و برابرى تبديل شد. در اين سالها کمونيسم در دانشگاه، همانطور که مشخصه کشورهاى استبدادى است، رشد کرد.

دانشگاه پرچم عدالت خواهى سوسياليستى را برافراشت.

 در اين سالها براى هزارمين بار اثبات شد که نه فقط جناحهاى مرتجع جمهورى اسلامى بلکه نظام سرمايه دارى و طبقه بورژوا و طيف رنگارنگ سخنگويانش چيزى در چنته ندارند.

 در عين حال در اين سالها گرايشات اجتماعى مابه ازاى سياسى خود را در متن جنبشهاى اجتماعى جامعه ايران بازتاب دادند.

 ما امروز با جامعه اى از نظر سياسى بشدت متعين تر و صفبنديهاى سياسى شفاف تر روبرو هستيم. ١٨  تير امسال اين تجارب عظيم را پشت سر دارد و ميتواند و بايد در قله اى رفيع تر قرار گيرد.

آزادى بشر به طور کلى و آزادى مردم ايران بطور اخص، با موجوديت سرمايه دارى و سلطه سرمايه متحقق نميشود. انسان امروز براى برابر شدن و برابر به رسميت شناخته شدن، بايد ارکان نابرابرى و تبعيض را درهم بکوبد.

 انسان امروز براى اختيار داشتن در ظرفيت فردى و جمعى، بايد بى اختيارى و اسارت در چنگال سرمايه را الغا کنيد.

انسان امروز براى نفى تفاوتهاى طبقاتى و افکار و اخلاقيات و فرهنگ مسلط طبقه حاکم، بايد جامعه طبقاتى را الغا کند. انسان امروز براى مرفه و خوشبخت زندگى کردن و تحقق مادى آزادى و برابرى همگان، بايد مالکيت خصوصى و نظام بردگى مزدى را الغا کند.

 اسارت طبقاتى و حقارت بشر امروز قانون اساسى نظام سرمايه دارى است.

سرمايه دارى “خوب و بد و وابسته و مستقل و ملى و مترقى” ندارد.

سرمايه دارى تحت سلطه و امپرياليسم هر دو سرمايه دارى اند و سوسياليسم و کمونيسم مارکسى هر دو را بعنوان حاکميت سرمايه و مناسبات سرمايه دارى نفى ميکند.

در ١٨ تير امسال سوال اول يعنى سرنگونى سرجايش است و بايد پاسخى سوسياليستى بگيرد؛ زنده باد جنبش ضد سرمايه دارى طبقه کارگر! الغا فورى آپارتايد جنسى!

نه به جيره بندى، نه به تحريم اقتصادى! فقر و فلاکت را نميپذيريم! آزادى بيقيد و شرط بيان، اعتصاب، تشکل و اجتماع! آزادى بيقيد و شرط کليه زندانيان سياسى! مرگ بر جمهورى اسلامى! آنچه که ما نميخواهيم تار و پود اين نظام است.

“اسلامى و ملى و مستقل و وابسته و سلطنتى” آن يکى است. اين سرمايه دارى است. براى نفى اين نظام و نفى سلطه سرمايه بپاخيزيم!

* 

يک دنياى بهتر: در آستانه هژده تير هستيم، اوضاع را چگونه مى بينيد؟ چه تحرکاتى در جامعه در اين باره مشاهده ميشود؟

نسرین رمضانعلی: جامعه ملتهب و ناراضى است. اين را با مشاهده صرف هم ميتوان ديد. اکثریت مردم نه تنها ناراضی هستند بلکه تلاش دارند این رژیم را سرنگون کنند. مرتبا در سطح جامعه به وجود رژیم ارتجاعی و سراپا نکبت اسلامى اعتراض می شود. این اعتراضات علی رغم سرکوبها و تهدیدها نه تنها ساکت نشده بلکه هر روز ابعادی جدید به خود می گیرد. به مسئله سهمیه بندی بنزین  توجه کنيد که چگونه با تعرضی از سوی مردم روبرو شد.

 چگونه مردم به خیابان ریختند و با نیروهای انتظامی درگیر شدند.

 این يعنى رژيم روى بشکه باروت راه ميرود. نارضايتى مردم فرض است، مردم بشدت مخالف حکومت هستند و موجودیت و ماهيت اسلامى اين رژیم را نمی پذیرند. در ایران عليرغم اختناق گسترده و سرکوب و اعدام، مردم به بهانه های مختلف به خیابان مى آيند، اعتراض ميکنند، و در نتیجه  رژيم اسلامى درگير يک تقابل هر روزه با مردم است.

در رابطه با 18 تیر بويژه در دانشگاه تحرکاتی برای سازماندهی و برگزارى 18 بچشم ميخورد. اما منشا این تحرکات تنها به این مناسبت برنمی گردد. تقریبا قبل از 16 آذر پارسال دانشگاهها تحرکات جديدى را آغاز کردند که هنوز ادامه دارد. بعد از ١٦ آذر اعتراضات در دانشگاهها بدون وقفه ادامه داشته است. مسئله اينست که بايد بتوان در ١٨ تير امسال پيشرويهاى تاکنونى را بازتاب داد. 

يک دنياى بهتر: در سالهاي گذشته همواره رژيم به مقابله از پيش با جنبشى که هژده تير سرآغاز آن است را سازمان داده است، امسال چگونه به مقابله برخواسته اند؟

نسرین رمضانعلی:  جمهوری اسلامی حکومتی است که تنها با سرکوب روى پايش ايستاده است. تنها با دستگیری فعالین و رهبران عملی  و به میدان آوردن گله های حزب الله  بحران هاى تقريبا مداوم را از سرگذارنده است. براى مقابله با 18 تير هم همين کار را ميکند. ولى اينها ديگر فرض مبارزه در ايران است و زياد توجهى را جلب نميکند. اين تمهيدات رژيم تنها کار مردم را سخت تر ميکند. 18 تیر امسال ادامه 16 آذر سرخ است. اگر چه قبل از 16 آذر سرخ سال گذشته نیز اعتراضات در دانشگاهها در جريان بود.

 اما 16 آذر پارسال از نظر سراسری بودن و شعارهای رادیکال آن متفاوت بود و تقریبا بعد از مراسم 16 آذر سرخ، دانشگاهها یک روز آرام را به خود ندیده است.

اين در شرايطى است که مرتبا نشریات دانشجوئى توقیف شدند، رهبران و فعالین دانشجوئی را دستگیر کردند، احضارها و تنبيه هاى مخالفين و محروم کردنها مرتب در جريان بوده، با اينحال دانشگاهها هنوز “کانون هاى نا آرام” هستند. اعتراض نه تنها پایان نیافت بلکه ابعاد جدیدتری به خود گرفت. امروز و در آستانه 18 تير، ماهها است که اعتراضات در دانشگاهای تهران و ساير شهرها ادامه دارد و دانشجویان با حراستی و بسیجی درگیر هستند.

موضوع حجاب در دانشگاه يک محور ديگر جنگ با جمهورى اسلامى است. کلا مسئله جداسازى و آپارتايد هم در جامعه و هم در دانشگاه يک عرصه جنگ روزمره است. اين جدال هر روزه تجریبات گرانبهائی داشته است. همه راه مقابله را ميدانند و این تجارب در هر مبارزه اى بکار گرفته ميشود.

جمهوری اسلامی چکار می کند؟ بنظرم کار زيادى از دستش ساخته نيست. بنظرم تا به امروز بیشتر سعی در ايجاد فضاى رعب داشته است. متقابلا دانشجویان پاسخش را داده اند.

نکته اينست که امروز حرکت دانشجوئی نه در حالتی تدافعی بلکه در موقعيتى تعرضی است. نه تنها دستاوردهایش را می خواهد حفظ کند بلکه می خواهد هزینه های که کرده است را پس بگیرد. از جمله مسئله آزادی دستگیر شده ها، مسئله محرومیتهائی که به تعدادی از  فعالین دانشجویان تحمیل شده است، مسئله مقابله با تعرض رژيم زير پوشش مقابله با “بدحجابى”، و اخيرا مسئله جيره بندى بنزين و عواقب تحريم اقتصادى براى مردم محروم، و خواستهاى ديگر مشغله دانشجويان است.

بنابراين در ١٨ تير امسال و با توجه به دوره گذشته، جنبش و حرکت دانشجوئی تنها نمی خواهد 18 تیر را گرامی بدارد بلکه کیفر خواست خود را علیه سرکوب خونین سال 78 اعلام می کند. اعلام اين حقيقت که با بخون کشيدن اين جنبش نميتوان “انقلاب فرهنگى” ديگرى راه انداخت.

نه فقط رژیم جمهموری اسلامی با نهادها و ارگانهاى طرفدارش نتوانسته فضاى دانشگاهها را در دست بگيرد بلکه امروز دانشگاه در دست چپها و رادیکالها و کمونيستها و در دست جنبشی است که سرنگونی این رژیم تنها يک خواست آنست.   

 يک دنياى بهتر: پارسال  ما شاهد شانزده آذر سرخ و هشت مارس سرخ بوديم، بيانيه هاى راديکال و سوسياليستى، شعارها و پرچم سرخ آزادى و برابرى، براى هجده تير سرخ چه بايد کرد؟

نسرین رمضانعلی:  چه بايد کرد ما روشن است.

 جنگ ما و رژيم تمام نشده است. همان حرفها و همان کارها را در 18 تير انجام ميدهيم. با اين تفاوت که در موقعيت جديدى قرار داريم. جامعه مسائل جديدى دارد و بايد در اين روز بيان شود.

جنبش ما، جنبش کمونیسم کارگرى، و جناح راديکال جامعه هر روز داریم خودمان را باز تعریف می کنیم. و هر بار تلاش ميکنيم قوى تر به ميدان آئيم. امروز جنبش ما به يک معنا قوى تر شده است و آن اينست که تجربيات ايندوره را پشت سر دارد و وارد فاز تازه ای از اعتراضات شده است.

قبلا هم اعتراض بود و جمهوری اسلامی با سرکوب خفه می کرد. اما امروز سرکوب رژيم تاثير چندانى در تداوم این اعتراضات ندارد و هم جامعه و هم دانشگاهها ميدانند که راه مقابله با سرکوب گسترش اعتراضات است. 

امروز در رابطه با “چه باید کرد” تقريبا رهبران و  فعالین دانشجوئی به نوعى هم آهنگ با فعالین و رهبران جنبش زنان و جنبش کارگری و ديگر فعالین و رهبران اعتراضات اجتماعی هستند.

 همه جا دفاع از کارگر و آزادى زن و حقوق کودک و مبارزه معلم شنيده ميشود. به عبارتى ديگر همه در جريان اند که چه بايد بکنند. بخشا در سطح علنی و بخشا در ارتباطاتی که در سطح جامعه داریم،  فعالین کارشان را ميدانند. من فکر می کنم در 18 تير امسال جنبش دانشجوئى به مسائل مهم و اعتراضات کارگرى و جنبش آزادى زن توجه دارد و تلاشش اينست که اين جنبش عظيم اعتراضى را بسط دهد و متعين تر کند.

 و این کار ما را بعنوان حزب که براى سازماندهی و هدایت اين اعتراضات تلاش ميکند به درجاتی راحت کرده است. همانطور که گفتم این جنبش تجربیات زیادی کسب کرده است و امروز دارد در مبارزات روزانه خود بسط می دهد. اما اگر مشخصا به سوال شما در رابطه با شعارها و خواستها بخواهم اشاره کنم، فکر می کنم امروز سازماندهی ابعادی دیگر دارد و حتی با 16 آذر سرخ پارسال هم متفاوتتر است.

 البته باید تاکید کرد 18 تیر و برگزاری آن با مشکلات خیلی جدی روبرو است؛ از جمله تعطیل بودن دانشگاهها، تعطیل بودن خوابگاهها و بازگشت تعداد زیادی از دانشجویان به شهرستانها. با این وجود تا کنون نیز اقدامات مهمى صورت گرفته است از جمله صدور فراخوانهای برگزاری 18 تیر در مکانهای مختلف و تهيه قطعنامه ها. اینها تنها قطعنامه هائی نیستند که قرار است در اين اجتماعات تصویب شوند بلکه کیفر خواست دانشجو و دانشگاه علیه رژیم اسلامى است.

يک دنياى بهتر: ضعفها و کمبودهاى کنونى کدامند؟ بر چه بايد موانعى بايد فائق آمد؟

نسرین رمضانعلی: حقیقتا ضعفی که تقريبا همه گير است اينست که جنبشها خطاب به هم صحبت نمی کنند و یا اگر خطاب به هم فراخوان بدهند ضعیف است.

 بنظرم باید جنبش دانشجوئی خیلی صريح و روشن خطاب به جنبش کارگری فراخوان دهد که در مبارزات آنها حضور داشته باشند. به رهبران و فعالین جنبش زنان فراخوان بدهد و با صراحت به فعالین اجتماعی و حقوق مدنی اعلام کنند که در این روز نه تنها آنها را مورد حمایت قرار بدهند بلکه فعالانه حضور داشته باشند.

 در عین حال فراخوان برای تظاهراتهاى حمایتی در سراسر دنیا در حمایت از خواستهاى آنها مهم است. بنظرم هنوز جنبش اعتراضی در ایران بدرستى وارد این فاز نشده است. هنوز فکر می کنند مردم دنیا نسبت به سرنوشت مردم ايران که اسير مشتی جنایتکاراند بی تفاوت اند.

 در صورتی که مردم بخصوص در اروپا و با توجه به اینکه اسلام سیاسی زندگی آنها را در همین کشورها مستمرا مورد تهديد قرار ميدهد و خطر باندهای تروریستی را احساس می کنند، بیشتر با مردم ایران و جنبش اعتراضی و آزاديخواهانه شان احساس هم سرنوشتی می کنند. وقتی در اروپا از شما ميپرسند که از کدام کشور هستید و می گویید ایران،  سریعا باندهای تروریستی به ذهنشان می آيد، فورا می گویند زنان آزادی ندارند، می گويند فعالین زن را دستگیر می کنند و می گویند کارگران  حق تشکل ندارند.  يک کار مهم جنبش کمونيسم کارگرى در خارج کشور تغيير تصوير از ايران و جلب حمايت و همبستگى بين المللى بوده است. در داخل کشور نيز جنبش کارگرى بخشا پيشرو اين اقدام شده است. اما هنوز لازم است جنبشهاى اعتراضى در ايران با اعتماد بنفس خطاب به مجامع بین المللی و مردم آزاديخواه دنيا صحبت کنند.

و بالاخره مسئله مهم اينست که امسال در 18 تیر بايد آگاهانه تلاش کرد که اعتراضات دانشجويان به بيرون دانشگاه منتقل شود. ما شاهد اعتراضات باشکوهى در دانشگاه ها بوديم اما ضرورى و مهم است یک گام فراتر برداشت. باید اعتراضات را از صحنه دانشگاه به خیابان آورد.

 با جعل کارت شناسائی فعالین اخراجی و یا محرومیت گرفته را نمی شود وارد دانشگاه کرد. نمی شود فعالین جنبشهای کارگری و زنان را مخفیانه وارد دانشگاه کرد. 18 تیر باید در ابعادی گسترده تر برگزار شود و تلاش کنيم که این گام مهم در 18 تیر امسال باشد.*  

اختلاف با رفقاى فراکسيون اتحاد کمونيسم کارگرى بر سر درج اسمم پاى بيانيه اعلام موجوديت حزب اتحاد کمونيسم کارگرى (که در ابتداى امر بدليل سياسى دانستن اين اختلاف شديدا از اين قضيه ناراحت بودم) بهانه و فرصتى بدست داد تا چند صباحي ديگر در حزب کمونيست کارگرى بمانم و بتجربه ماهيت غير انتقادى چپ راديکال را لمس کنم،

 هر چند در درجه اول دوست داشتم با رفقاى فراکسيون بر سر درج اسمم بعنوان تحقق فاکتور حزب و شخصيتها به تفاهم برسم و اين تجربه تکرارى را تکرار نکنم.

 بعد از مدتى به اين نتيجه رسيدم که خط سياسى من با حزب اتحاد کمونيسم کارگرى رفته و در چهارچوب حزب کمونيست کارگرى ديگر نميتوانم بمثابه گذشته به نقد و پراتيک کمونيستى بپردازم. اين بخشا باعث انفعال سياسي من ميشود.

اگر چنانچه ميخواستم حتي  بنقد حزب اتحاد در زمينه اختلافم بپردازم بالجبر بايد چپ راديکال و سنتى حاکم بر حزب کمونيست کارگرى را نقد ميکردم و از مسير آن به نقد اصلى ميرسيدم و اين بمزاج حزب کمونيست کارگرى اصلا خوش نميامد.  

اولا از نظر من کنگره ششم کنگره تثبيت حزبيت لنينى با ساختار سانتراليسم دمکراتيک بود و بعد از اين کنگره ديگر نميتوان از آزادى بيان بنفع کمونيسم مارکس و منصور حکمت در اين حزب صحبت کرد.

در تاريخ کمونيسم کارگرى اتفاق مهمي رخ داده و آن اينست که کمونيسم مارکس و منصور حکمت در حزب اتحاد کمونيسم کارگرى با کمابيش کمبودهايى متحقق شده است و دو حزب ديگر نميخواهند اين واقعيت را بپذيرند.

 اصولا چپ راديکال حاکم در حزب کمونيست کارگرى و حکمتيست بدليل محدوديت افق اجتماعى خود نميتوانند اومانيسم و مدرنيسم موجود در کمونيسم مارکس و منصور حکمت را درک کنند و آنرا با ليبراليسم و فرديت بورژوايي و ناسيوناليسم ميليتانت يکي ميگيرند.

 البته تقصيرى هم ندارند.

جنبش کمونيسم بعد از مارکس براى اولين بار توانسته است به اومانيسم و مدرنيسم موجود در کمونيسم مارکس و منصور حکمت برسد و هضم اين اتفاق مبارک و نوين بسيار غامض است و نياز به زمان کافى دارد.

 براى رسيدن به چنين تحولى پر پيچ و خم بايد دوباره  با نقد سوسياليسم خلقى و چپ سنتى به نقد چپ راديکال بعد از مارکس و محدوديتهاى آن در دنياى امروز پرداخت و در کنار اين نقد تاريخ کمونيسم با نقد آراء حاکم بورژوازى معاصر مثل پست مدرنيسم (البته نه صورى مثل رفيق حميد تقوايى، چون نقد پست مدرنيسم بدون نقد کمونيسم مکتبى و ايدئولوژيک غير ممکن است و نقد يکى  بدون ديگري امرى ناقص است) به کمونيسم مارکس و منصور حکمت در شروع قرن بيست و يکم رسيد.

منصور حکمت اين مسير را رفته بود و کمونيسم کارگرى بايد اين راه را تا پيروزى ادامه دهد. من اصولا معتقدم حزب اتحاد کمونيسم کارگرى احياى اين سنت و مرحله اى شفاف تر و بالاتر در اين مسير است، البته با توجه به اينکه مسير تکامل و رشد براى يک جنبش پراتيکى – انقلابى هرگز به پايان خود نميرسد.  

ازآنجا که ديگر نميتوانستم پراتيک انتقادى و نقد خودم را نسبت به چپ راديکال و حتى اختلافم را با حزب اتحاد کمونيسم کارگرى در چهارچوب حزب کمونيست کارگرى متحقق کنم، تصميم گرفتم با افتخار تمام به حزب اتحاد کمونيسم کارگرى بپيوندم.

 نظر قطعى من اين است که آينده کمونيسم کارگرى بعد از اين به سرنوشت حزب اتحاد کمونيسم کارگرى گره خورده و دو حزب ديگر (حککا و حکمتيستها) با متدولوژى و سياستهاى امروزشان روند استحاله و ريزش را طى خواهند نمود. لذا از تمام کمونيستهاى کارگرى ميخواهم به اين حزب پيوسته و اين روند مثبت را تسريع نمايند.

 منافع چپ راديکال با اين تحول، در دو حزب ديگر به خطر افتاده و تحليلا بعد از اين هر دو حزب به ميثاق با هم در جهت مبارزه و تحت فشار گذاشتن حزب اتحاد کمونيسم کارگرى خواهند پرداخت.

موفق باشید

تير ماه 86  

براى کمونيسم کارگرى و جنبش آزادى و برابرى هميشه روشن بوده است که با هر  سياستى نميتوان رژيم اسلامى را از پاى درآورد. قرار نيست رژيم اسلامى با خوردن بمب اتمى وسط تهران و يا سلاح کشتار جمعى تحريم اقتصادى نابود شود. اگر قرار است آينده اى انسانى ساخته شود و مجددا مردم ايران چند نسل فلاکت و سرکوب و اختناق را پشت سر نگذارند، اين تنها با تحرک توده اى مردم و طبقه کارگر و برافراشتن پرچم  تغيير ريشه اى و راديکال جامعه متحقق ميشود.

کسانى که سياست جيره بندى بنزين رژيم و عکس العمل برحق مردم را ديده اند، بر گسترش سياست ارتجاعى تحريم اقتصادى تاکيد دارند و بر طبل تحريم ميکوبند،  جريانات غير مسئول و آوانتوريستى هستند که ”هدف وسيله را برايشان توجيه ميکند“! جرياناتى که مرگ روزمره کودکان عراقى و استيصال مردم را ديده اند، و هنوز بر سياست تحريم بر عليه ”هموطنانشان“ پاى ميفشارند، تنها منطق مبارزه شان ضد جامعه نيست بلکه جان مردم پشيزى برايشان ارزش ندارد. اينها در صف جنبش آزادى و برابرى جائى ندارند. اينها مبلغين سياست ديک چنى و راست افراطى در اپوزيسيون ايرانند. کسى و کسانى که دورنماى ”آزادى“ را روى کوه جنازه ها و سوتغذيه مردم بيگناه ميبيند، تنها وعده ارتجاعى ديگر را بما ميدهد.

 کسانى که در متن ناتوانى سياسى در پاسخ دادن به نيازهاى روز مبارزه مردم عليه جمهورى اسلامى دست بدامن دولتهاى غربى و پنتاگون ميشوند، دارند آينده را براساس افق پنتاگون براى مردم ايران تعريف ميکنند.

طرفداران تحريم اقتصادى در اپوزيسيون دارند به زبان روشن ميگويند در آينده سياسى مورد نظر آنها مردم همچنان مرغ عزا و عروسى اند. دارند اعلام ميکنند که ميزان تعهد و مسئوليت اجتماعى آنها در متن مبارزه با جمهورى اسلامى صفر است. دارند هويت فرقه اى، غير اجتماعى، و بى ربطى ”مبارزه شان“ را با تلاش کارگر و زن و جوان براى بهبود و تغيير اين اوضاع برملا ميکنند. مسئوليت اجتماعى کمونيسم يک تفاوت پايه اى ديگر چپ و راست در مقياس اجتماعى است. کمونيستهاى کارگرى سرسخت ترين مخالفين رژيم اسلامى هستند اما اجازه نخواهند داد جريانات غير مسئول مشقت مردم را تعميق کنند. در اين شک نکنيد!

 *

در قسمت اول این بحث به مساله “وحدت طلبی راست” و مضمون این وحدت طلبی اشاره شد. جوهر و ماهیت این وحدت طلبی و همگونی این سیاستها با سیاستهای دولتهای ارتجاعی غرب مورد بحث قرار گرفت. در این قسمت به نقد این مساله از زاویه دیگری پرداخته شده است.

افقهای اجتماعی متفاوت در جنبش سرنگونی، ماهیت این جنبشها و هدف جنبش کمونیسم کارگری و حزب اتحاد کمونیسم کارگری مورد بحث قرار گرفته است.

سرنگونی طلبی : واقعیت جامعه

واقعيت اين است که مردم خواهان سرنگونی عاجل و فوری رژيم جمهوری اسلامی هستند. جانشان به لبشان رسيده است. از بی حقوقی و سرکوب سياسی، مذهب و حکومت مذهبی، نابرابری زن و مرد، آپارتايد جنسی، فقر و فلاکت و محروميت اقتصادی، عقب ماندگی و ارتجاع فرهنگی و تحجر و خرافه خسته و بيزارند.

 جنبش توده ای برای سرنگونی رژيم اسلامی پاسخ مردم به اين وضعيت سياه و نکبت باری است که رژيم اسلامی بر مردم تحميل کرده است. در نتيجه اين سئوال که چگونه بايد رژيم اسلامی را سرنگون کرد به مساله و پروبلماتيک اساسی در سياست ايران تبديل شده است.

 در اين چهارچوب بسياری مساله وحدت و ائتلاف نيروهای متفاوت اپوزيسيون را راه حل و پاسخی به حل معضل چگونگی سرنگونی رژيم اسلامی قلمداد ميکنند.

گفته ميشود ضعف اپوزيسيون ناشی از عدم وحدت و انسجام نيروهای متفاوت سرنگونی طلب در اپوزيسيون است. بعضا گفته ميشود که همه (همه سازمانهای سياسی) بايد دست به دست هم بدهند تا رژيم اسلامی را سريعتر سرنگون کرد. کليد را نيز اساسا در اتحاد اين نيروها جستجو ميکنند.

مردم، اپوزيسيون، کدام اتحاد؟

تلاش برای ايجاد “ائتلاف” و “اتحاد” ميان نيروهای متفاوت اپوزيسيون جمهوری اسلامی تاريخی ديرينه دارد. به قدمت تلاشهای مردم برای سرنگونی رژيم اسلامی و عمر نيروهای سرنگونی طلب است. اما در دوره اخير و بويژه پس از عروج گسترده جبنش توده ای برای سرنگونی رژيم اسلامی شدت بيشتری بخود گرفته است.

 بطور مشخص تلاقی دو ترند به اين فراخوانها شدت بخشيده است. در يک طرف تبيين های احساسی و عواطف عمومی و بعضا محاسبات “سرانگشتی” مردم قرار دارد. و در طرف ديگر نيازها و ضرورتهای    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            تحولاتسياسی ای قرار دارد که توسط نيروهای جنبش ملی – اسلامی و جنبش ناسيوناليسم طرفدار غرب دنبال ميشود. عليرغم اشتراک در ظاهر و شکل، اين فراخوانها از يک جنس نيستند و هدف يکسانی را دنبال نميکنند. آنچه مردم علی العموم دنبال ميکنند پاسخگويی به نيازهای جنبش توده ای برای سرنگونی رژيم اسلامی و خلاصی از فقر و فلاکت و استبداد و مذهب و نابرابری است.

 اما آنچه که نيروها و سازمانهای ملی – اسلامی دنبال ميکنند پاسخگويی به ضروتی بمنظور ايجاد سازش طبقاتی و ايجاد ايستگاههای توقفی در مبارزه مردم در خلاصی و آزادی و برابری است. در اين راستا بايد از شکست جنبش ارتجاعی دوم خرداد و تجربيات “رژيم چنج” آمريکا در سطح منطقه (عراق و افغانستان) و تامين ملزومات مادی شکل گيری چنين پروژه هايی توسط نيروهای سياسی مدافع چنين تغييراتی نام برد.

 اپوزيسيون بورژوايی در کليت خودش بدنبال راه حلی است که در عين اينکه تغييراتی در رژيم اسلامی ايجاد ميشود در عين حال شالود های طبقاتی نظام حاکم و پايه های اقتصادی و سياسی و اجتماعی استثمار و محروميت و نابرابری همچنان دست نخورده باقی بماند.

شکست دوم خرداد و کنار زده شدن آن توسط مردم يک عامل تعيين کننده در شدت گيری و گسترش تنوع اين فراخوانهای “وحدت طلبی” بود.

 با شکست دوم خرداد عملا مجاری سازش و بند بست ميان نيروهای رنگارنگ اردوگاه ملی – مذهبی و برخی نيروهای ناسيوناليست طرفدار غرب با بخشهايی از حاکميت اسلامی که پرچم “اصلاحات و تغييرات” حکومتی را بلند کرده بودند، کور و بسته شد.

 و عملا برخی از اين نيروها خواسته و يا ناخواسته و بسياری عليرغم ميل خود به صف نيروهای اپوزيسيون سرنگونی طلب و اردوی نيروهای “برانداز” جمهوری اسلامی رانده شدند. با پايان پروژه دوم خرداد امکان تغيير و تحول درونی رژيم و سوق دادن آن به سمت و سويی که ايده ال بسياری از نيروهای “دوم خردادی” و ملی – اسلامی و يا “پلکانی” برای رسيدن به اهداف سياسی نيروهای ناسيوناليست طرفدار غربی باشد تماما بسته شد و متعاقبا اين نيروها بدنبال آلترناتيو و اهرمی برای تغيير و تحول پس از “از دست دادنِ” دوم خرداد برآمدند.

برای برخی از اين نيروها حضور دوم خرداد در حاکميت سياسی ايران امکان و ابزار تغيير و تحول سياسی بدون توسل به سرنگونی رژيم اسلامی بود. پوچی اين نظرات سريعا روش شد. پروژه “رفراندوم” برای تغيير قانون اساسی و يا قبل از آن تلاش برای ايجاد “کنگره ملی ايرانيان” که نسخه ايرانی شده آلترناتيو دست ساز آمريکا در جانشين سازی پس از لشکر کشی و جنگ با عراق بود، از اين جنس هستند.

 فراخوانهای ايجاد “پارلمان در تبعيد” و يا ايجاد “شورای رهبری اپوزيسيون” تلاشهايی در اين راستا هستند.

اتحاد اپوزيسيون، سرنگونی رژيم اسلامی؟

اما با توجه به آنچه گفته شد و عليرغم اهداف متفاوتی که نيروهای سياسی دنبال ميکنند، اتحاد و ائتلافی ميان نيروهای اپوزيسيون ممکن نيست؟ آيا چنين صورتبنديها و هماهنگی هايی منجر به پيشرفت و يا تسريع پروسه سرنگونی رژيم اسلامی نخواهد شد؟

قبل از پاسخ به اين سئوالات و بمنظور پاسخ دقيق بايد گفت که امروز به حکم شرايط عينی جامعه سه جنبش اجتماعی در حال رقم زدن تحولات جامعه هستند. اين سه جنبش عبارتند از جنبش کمونيسم کارگری، جنبش ناسيوناليسم بورژوايی پرو غرب و جنبش ملی – اسلامی.

(برای شناخت از مختصات و ويژگی های اين جنبشها به مقاله منصور حکمت : “سه جنبش، سه آينده”، در انترناسيونال هفتگی رجوع کنيد) اين سه جنبش در اساس سه آلترناتيو متفاوت اجتماعی، سه آينده متفاوت را در مقابل جامعه قرار ميدهند. اين جنبشها دارای اهداف متفاوتی هستند.

تصويرشان از آينده سياسی ايران يکی نيست. در آنچه که نميخواهند و آنچه که ميخواهند يکسان نيستند. بطور مثال جنبش کمونيسم کارگری نه تنها هيچ منفعتی در حفظ شالودهای نظام طبقاتی موجود ندارد بلکه در اساس بر عليه کليت نظام سرمايه داری و نفس وجودی آن است.

 اما دو جنبش ديگر، مستقل از اينکه چه الگويی از سرمايه داری و چه نظام سياسی اداری را مطلوب جامعه ميدانند، خواهان حفظ و گسترش مناسبات سرمايه داری در ايران هستند. علل و ريشه فقر و فلاکت در جامعه را نه در نفس وجود نظام سرمايه داری بلکه در عدم کارکرد “مناسب” آن ميدانند.

 جنبش ناسيوناليسم طرفدار غرب که عمدتا حول و حوش رضا پهلوی جمع شده اند، بدنبال ابقاء نظام پادشاهی در ايران هستند. وعده ميدهند که اگر رضا پهلوی شاه شود مردم در ايران “آزاد” خواهند شد. و يا ديگری ميخواهد با کنار زدن “نظام ولايت فقيه” و نه سرنگونی کليت جمهوری اسلامی و برچيدن “نهادهای غير انتخابی” اسلامی به اهداف سياسی مورد نظر خود در جامعه دست يابد.

 اين دو جنبش هر دو خواهان سازماندهی اقتصاد جامعه بر مبنای سرمايه و سود و رقابت سرمايه و کار ارزان و کارگر خاموش هستند. اما در مقابل جنبش کمونيسم کارگری ميخواهد اقتصادی را سازمان دهد که قانون اساسيش رفع نيازمنديهای متنوع مردم باشد. بدنبال استقرار نظامی سوسياليستی بمنظور تامين رفاه همه جانبه مردم است. ما خواهان آزاديهای بی قيد و شرط سياسی، خواهان استقرار نظامی هستيم که مردم، تمامی مردم، در تعيين جهتگيری های سياسی و تامين سرنوشت سياسی جامعه بطور مداوم دخالت داشته باشند.

 در صورتيکه آزاديهای بی قيد و شرط در صفوف ساير جنبشها عمدتا به “بی بند و باری” و يا “آنارشيسم” تعبير ميشود. يکی حرمت انسان، رفاه انسان، آزادی و رهايی انسان مبنای فعاليتش است، ديگری خواهان کنار زدن هر آنچه است که با کارکرد سرمايه و تامين سود سرمايه در تناقض باشد. انگيزه و فعاليت و سامان اقتصاديش سود سرمايه است. يکي انسان و موقعيت انسان فلسفه وجوديش را تشکيل ميدهد، اما جنبشهای ديگر قوم و ملت و ناسيوناليسم. انسانها را به ملتها و قومها تقسيم ميکنند و برايشان منافع متفاوتی را ميتراشند و رو در روی هم قرارشان ميدهند.

 يکی خواهان جامعه ای بدون مذهب، بدون ايدئولوژی و خرافه و بدون زنجير سنن و اخلاقيات کهنه بر انديشه و تفکر انسانها است. اما در جنبشهای ديگر مذهب همواره ابزاری در دستشان بمنظور کنترل و خفه کردن اعتراضات و توقعات مردم بوده است.

 و يا بدتر فلسفه وجود سياسی شان آميخته ای از مذهب است. يکی برابری طلب است، نه فقط در برابر قانون و چشم جامعه، بلکه در بهره مندی از امکانات مادی و معنوی جامعه. در صورتيکه در جنبشهای ديگر ارزش و جايگاه انسان بر مبنای موقعيت طبقاتی و حجم کيف پول و تعداد ارقام حساب بانکی شان رقم ميخورد. تمايز طبقاتی انسانها فلسفه وجودی و تقلاهايشان است. و يا بطور مثال نيروهای دست راستی بدنبال تکرار سناريوی عراق در ايران هستند. اميدشان به قدرت نظامی و مالی و سياسی و تبليغاتی آمريکا و متحدينش گره خورده است.

 ملی – اسلاميها پس از نا اميد شدن از دوم خرداد به دنبال يافتن اهرمی برای قدرت هستند، بعضا اين قدرت را در منافع و سياستهای برخی دولتهای اروپايی جستجو ميکنند. در طرف ديگر ما در صف مقدم جنبش سرنگونی طلبی برای سازماندهی يک انقلاب عظيم اجتماعی تلاش ميکنيم. تلاش ما اين است که رژيم اسلامی با يک انقلاب کارگری سرنگون شود و با کم مشقت ترين شکل يک حکومت کارگرى، يک جمهوری سوسياليستی بجای رژيم اسلامی قرار گيرد. اين تنها گوشه ای از تمايزات و تفاوتهای نيروها و صفوف اپوزيسيون رژيم اسلامی است. صفوف اپوزيسيون در آنچه که نميخواهد و در آنچه که ميخواهد کاملا از هم متمايز ميشود.

با اين تعاريف، ساده انگاری است اگر تصور کنيم که اين نيروها دارای يک هدف مشترک از سرنگونی و يا تغيير رژيم اسلامی هستند و يا حتی تعبير و درک يکساني از سرنگونی رژيم اسلامی دارند. بايد قبول کرد که نميشود طرفداران سلطنت و پادشاهی و يا طرفداران بازار آزاد و رقابت سرمايه و يا کسانی که تمام آرزوی سياسی شان کنار زدن ولی فقيه است را با کمونيسم کارگری در يک ظرف ريخت و در هم ادغام کرد و يا مخرج مشترک گرفت.

 امکان پذير نيست. واقعی نيست. صف اپوزيسيون جمهوری اسلامی يک اردوی يک دست و “همه با هم” نيست. نخواهد بود. نميشود ميان اهداف متضاد آلترناتيوهای اجتماعی پلی زد.

 نميتوان ميان مطالبات و اهداف نيروهای سياسی متفاوت مخرج مشترک گرفت. صفوف اپوزيسيون در يک تقسيم بندی کلی به اردوی چپ و راست تقسيم ميشود. وحدت “چپ” و “راست” ممکن نيست. نميتوان “چپ” و “راست” را جمع کرد. اگر هم ميشد نبايد تسليم چنين پروژه های سازشکارانه ای شد. اين خوشباوری و خام دلی را واقعيت مادی جامعه نخواهد پذيرفت. اين نيروها عليرغم تقابلشان در مقابل رژيم اسلامی آلترناتيو حکومتی واحدی را نخواهند پذيرفت.

 آلترناتيو واحدی هم ندارند. از طرف ديگر همه نيروهای سرنگونی طلب، مستقل از اينکه چپ يا راست باشند، به سقوط و سرنگونی رژيم اسلامی تنها بمثابه گامی در جهت ايجاد حکومت و نظام سياسی و اقتصادی مورد نظر خود نگاه ميکنند و با پرچم مستقل و مجزای خود در ميدان هستند. جنبش سرنگونی طلبی اين بار بر خلاف انقلاب ٥٧ به شدت تحزب يافته تر و صفبنديها به شدت قابل تفکيک و تمايز است. نيروهای سرنگونی طلب در عين تنش و رقابت حاد با يکديگر برای تحقق اهداف سياسی خود تلاش خواهند کرد. مبارزه برای سرنگونی رژيم اسلامی چند وجهی تر و بسيار پيچيده تر از مبارزه برای سرنگونی رژيم سلطنت در سال ٥٧ است.

 نتيجتا اگر حتی نيروهای جنبش ملی – اسلامی، و يا نيروهای جنبش ناسيوناليسم طرفدار غرب بتوانند با هم متحد و هماهنگ شوند اما چنين اتحادی ميان کليت نيروهای اپوزيسيون سرنگونی طلب از چپ و راست ممکن نيست. مطلوب هم نيست.

 همه ما از سرنوشت نظريات “همه با هم” با خبريم. تکرار اين تاريخ نه تراژدی بلکه کميک خواهد بود.

 (برای بحث بيشتر در اين چهار چوب به گفتگوی منصور حکمت با نشريه هفتگی، “مردم بايد انتخاب کنند”، رجوع کنيد.)

برای پی بردن به پوچ بودن چنين نظرياتی کافی است به موقعيت خود اين نيروها نگاهی بيندازيم. بسياری از نيروهای مشروطه خواه و سلطنت طلب پيرامون رضا پهلوی شعار “اتحاد” را در دست گرفته اند. “امروز فقط اتحاد” شعار بسياری از آنهاست.

 اما آيا تاکنون خود نيروهای متفاوت اين صف قادر شده اند، “متحد” شوند؟ آيا جريانات متفاوت سلطنت طلب و مشروطه خواه که هم شاه خود را دارند، هم رژيم گذشته خود را داشتند، هم وکيل و وزير منتظر خدمت خود را دارند، قادر شده اند با هم يکی شوند؟ سئوال اين است که چرا جرياناتی که در گذشته و آينده شريکند، خواهان اعاده اوضاع سابق هستند، عليرغم تعلقشان به يک اردوگاه سياسی در جامعه متحد نشده اند؟ پاسخ هر چه باشد، آينده اين نيروها در نزديکی و دوری از هم هر چه باشد، واقعيت اين است که نميتوان انتظار اتحاد چپ و راست را داشت.

نيروهايی که امروز مدعی وحدت چپ و راست هستند، همانطور که در ابتدا اشاره کردم دلشان به حال مردم و جنبش سرنگونی طلبی مردم نسوخته است، به دنبال تامين ملزومات پروژه سياسی جنبش و آلترناتيو خود هستند. پروژه هايی که متضمن حفظ ارکان و شالوده نظام طبقاتی موجود در جامعه است. اين نيروها تلاش ميکنند سازش طبقاتی را به جای پيروزی جنبش مردم برای آزادی و برابری و رفاه جا بزنند.

آنچه ممکن است

اما اگر اتحاد نيروهای اپوزيسيون بر خلاف محاسبات سر انگشتي مردم امری ممکن و مطلوب نيست، آيا هرگونه “ائتلاف” نيز غير ممکن است؟ بنظر من “ائتلاف” نيروهای متفاوت اپوزيسيون که به اردوهای اجتماعی مختلف طبقاتی و اجتماعی تعلق دارند، نيز عملا غير ممکن است.

 جوامع همواره در تند پيچهای تاريخی و تحولات سياسی تاريخساز يک افق و آلترناتيو اجتماعی را انتخاب ميکنند. افق و آلترناتيو راست يا چپ؟ سئوال اين است. پس چه نوع نقطه اشتراکی ممکن است؟ اگر بخواهيم بسيار خوشبين باشيم ميتوان نه از “ائتلاف” نيروها بلکه از “توافق” و يا “پايبندی” نيروهای اپوزيسيون سرنگونی طلب در تلاش برای تحقق اهدافشان صحبت کرد.

 به عبارت ديگر صحبت نه از وحدت نيروها بلکه تعيين “مقررات بازی” و توافق در اين چهارچوب در مبارزه برای اهداف اين نيروها ميتواند باشد. توافقاتی که ميتواند متضمن اين باشد که در مبارزه برای سرنگونی و پيروزی خط مشی و اهداف هر کدام از اين جنبشها، نيروها و جريانات اصلی اپوزيسيون به حقوق و اراده مردم در تعيين سرنوشتشان پايبند باشند. اين حداکثری است که در خوشبينانه ترين حالت ممکن است.

از طرف ديگر بنظر من ايجاد شرايط برای گسترده ترين “ديالوگ رسمی” در ميان صفوف نيروهای سرنگونی طلب مطلوب است. ما همه نيروهای اپوزيسيون از چپ تا راست را به تبادل نظر برای آينده سياسی ايران دعوت ميکنيم. درهای سمينارها و کنگره های ما به روی همه نيروهای سياسی باز است.

 ما معتقديم به منظور انتخاب آگاهانه و مطلع مردم در قبال آلترناتيوهای سياسی موجود در جامعه، ديالوگ و جدل سياسی ميان نيروهای اپوزيسيون يک شرط حياتی است. موضع ما مطلوبيت عمومی ديالوگ سياسی ميان نيروهای سياسی اپوزيسيون است و نه اتحاد اين نيروها که امری غير ممکن و غير قابل حصول است.

اپوزيسيون و رهبری جنبش سرنگونی

اما اگر “اتحاد” نيروهای چپ و راست مطلوب و اصولی نيست، اگر ائتلاف و همکاری نيروهای صفوف اپوزيسيون سرنگونی طلب عملی و يا واقع بينانه نيست، نتيجتا پاسخ به مساله رهبری مبارزات سرنگونی طلبانه مردم چيست؟

تصور ساده انگارانه اين است که با وحدت و اتحاد نيروهای اپوزيسيون پروسه سرنگونی رژيم اسلامی تسريع خواهد شد. واقعيت اين است که اگر وحدت نيروها امری غير ممکن و غير ضروری است نتيجتا تلاش برای تحقق چنين پروژه ای عملا اتلاف نيرو و صرف بيهوده انرژی است.

 آنچه سرنگونی رژيم اسلامی و دستيابی به آزادی را تسريع ميکند نه “اتحاد” نيروهای اپوزيسيون بلکه اساسا اتحاد مردم به گرد پرچمی است که متضمن آزادی و برابری و رفاه باشد. کليد پيشروی نه اتحاد نيروهای نامتجانس بلکه اتحاد و همبستگی مردم به گرد آلترناتيوی است که افق و پرچم آزادی و رفاه و انسانيت را در دست دارد. پيشروی جنبش توده های مردم در گرو اين انتخاب و جهت گيری در اوضاع سياسی حاضر است. بايد ميان افق و آلترناتيو راست و چپ انتخاب کرد.

به اين اعتبار تامين رهبری سياسی مبارزات جاری در جامعه نه صرفا محصول گرد آوردن تعدادی از شخصيت سياسی و قرار دادن آنها در مقابل جامعه بلکه در درجه اول تابعی از افق و آلترناتيوی است که جامعه در پس تحولات به آن روی می آورد. اگر افق چپ در جامعه دست بالا را پيدا کند، رهبران و چهره های چپ به رهبران محبوب مردم تبديل ميشوند. نتيجتا مساله اين است که کدام آلترناتيو به پرچم “نه”، به پرچم “نه” به جمهوری اسلامی تبديل ميشود. هدف ما تعميق همه جانبه “نه” مردم به رژيم اسلامی است.

 از اينرو از نقطه نظر ما مردم بايد انتخاب کنند. انتخاب کنند که آيا ميخواهند سرنوشت خود را خود در دست گيرند يا اينکه قرار است به قدرتهای غربی، به جنشبهای طرفدار غرب و استثمار و بازار آزاد و رقابت و يا سرمايه داری کمی جرح و تعديل شده تکيه کنند. يا اينکه قرار است نظام و ساختار سياسي و اقتصادی ای را پايه ريزی کنند که متضن دخالت مستمر و مستقيم خودشان در امر حاکميت سياسی باشد. چنين ساختاری تنها ميتواند يک نظام شورائی مبتنی بر اقتصاد سوسياليستی، يک جمهوری سوسياليستی باشد.

بطور خلاصه بايد گفت که تامين رهبری مبارزات سرنگونی طلبانه مردم “محصول هژمونی سياسی است و نه معدل گيری در ميان جنبشها و يا قرار و مدار سياستمداران.

 پيدايش يک رهبری در جنبش عمومی برای سرنگونی تابعی از دست بالا پيدا کردن يک افق است. وجود يک رهبری واحد گواه اين است که توده وسيع مردم انتخاب سياسی خود را کرده اند. اين انتخاب بدوا يک انتخاب حزبی نيست. مردم در خطوط کلي ميان راست و چپ انتخاب ميکنند.” (منصور حکمت، “مردم بايد انتخاب کنند”، انترناسيونال هفتگی) تنها در اين شرايط است که شخصيتها و چهره های يک جنبش در مقام رهبری کننده اعتراضات جامعه قرار ميگيرند. انتخاب سياسي مردم منوط به غلبه يک هژمونی سياسی و اجتماعی و پيش شرط تامين رهبری مبارزات عمومی مردم است.

 هرگونه تلاش برای سر هم بندی کردن و جمع کردن جمعی از شخصيتهای سياسی و ادعای اينکه اين افراد در مقام رهبری مبارزات مردم قرار دارند، نه تنها ممکن نيست، بلکه غير ضروری و مضر است.

در خاتمه

ما نيرويی هستيم که تمام حقيقت سياسی را به مردم ميگوئيم. حرف آخرمان را اول ميزنيم. ما طرفدار آن هستيم که اردوهای سياسی جامعه تعريف و اهداف سياسی و آلترناتيوهای اجتماعی آنها کاملا روشن و شفاف بيان شود. از نقطه نظر ما آنچه که عملی است اتحاد نيروهای “هم جنس” در جنبشهای سياسی واحد است. و نه اتحاد نيروهای نامتجانس سياسی و اجتماعی. ما طرفدار جامعه ای تحزب يافته هستيم.

 هرگونه “همراهی” نيروهای متفاوت اپوزيسيون مستلزم تامين ايجاد و شکل گيری چنين قطب بنديهای سياسی در جامعه است. ايجاد چنين قطب بنديهايی اجازه ميدهد که نيروهای سياسی بدون ايجاد و دامن زدن به هر گونه توهم سياسی در ميان مردم تا هر کجا که ممکن و مفيد است باهم همراه شوند. جامعه ای که تحزب يافته باشد، تفاوتها و تمايزات سياسی در آن روشن بيان شده باشد، نيروهای نامتجانس سياسی در آن امکان پيدا ميکنند که بدون دامن زدن به توهم “همه با هم” مناسبات سياسی تعريف شده ای ميان خود برقرار کنند.

 ما در حزب اتحاد کمونیسم کارگری در عین حال تلاش میکنیم که نیروی سازمانی و جنبشی کمونیسم کارگری را هر چه بیشتر در این پروسه متحد تر کنیم. امر اتحاد صفوف کمونیسم کارگری یک ضرورت حیاتی پیشروی کمونیسم کارگری در این شرایط از نقطه نظر ما است.

ما در هر شرايطی و بدون هيچ ابهام و پرده پوشی مردم را به اردوی خود فرا ميخوانيم.

 ما مردم را فراميخوانيم که به اردوی چپ بپيوندند. ما تمام زنان و مردانی که خواهان برابری و آزادی کامل زن و مرد هستند، تمام جوانانى که برای يک زندگی بهتر و خلاصی از نکبت شرايط حاضر تلاش ميکنند، تمام کارگرانی که از تمام مصيبتهای اين نظام استثمارگر به تنگ آمده اند، تمام کسانيکه خواهان زندگی برابر و مرفه و آزاد برای همگان هستند، را به گرد پرچم و آلترناتيو خود برای يک زندگی بهتر فرا ميخوانيم.

 اگر اين پرچم به افق غالب در جنبش توده های مردم برای سرنگونی رژيم اسلامی تبديل شود، آينده پيروز شده است. اگر اين چشم انداز دست بالا را در تحولات جاری پيدا کند، انسانيت و آزادی پيروز شده اند. ما مردم را به انتخاب اين آلترناتيو و اتحاد پيرامون اين پرچم فرا ميخوانيم. ما ميکوشيم که مردم به کم رضايت ندهند. کم توقع نباشند. خود را به انتخاب بين بد و بدتر محدود نکنند. تمام آزادی، تمام رفاه و تمام برابری را بخواهند. و برای تحقق اين اهداف آلترناتيو و افق چپ و کمونيسم را انتخاب کنند.٭   

 بنزين و فقر و مردمى آماده

در چند روزه ی اخیر، با اعلام سهمیه بندی شدن بنزین در کشور شاهد نگرانی های متعددی از طرف مردم هستیم. علاوه بر به آتش کشیدن پمپ بنزین ها و ماشین های آتش نشانی، گرانی حاصل از این سهمیه بندی باعث ایجاد نگرانی و خشم مردمی شده است. در حالیکه رسانه های گروهی وابسته به دولت اعم از صدا و سیمای جمهوری اسلامی و روزنامه های قانونی داخل کشور، مسئله بنزین را به بحث اول خود تبدیل کرده و با تبلیغات مختلف سعی در آرام کردن اوضاع دارند. احمدی نژاد بارها در تریبون شبکه های مختلف ظاهر شده و اعلام کرده که گرانی نخواهد شد و نرخ تورم هیچ تغییری نخواهد کرد. چیزی که قبل از سهمیه بندی و اعمال تحریم دور از تصور بود چه برسد به شرایط امروز!؟

ظاهر سازی های همیشگی درحال اجراست ولی با همه این توصیفات نرخ تورم درست کمتر از 12 ساعت بعد از سهمیه بندی به شدت بالا رفته و تمام اجناس با قیمت بالاتری به فروش می رسند. از طرفی در مورد تاکسی ها که با کنترل شدید دولت مجبور به ثابت نگاه داشتن قیمت شده اند سهمیه های وعده داده شده پرداخت نشده و تمام رانندگان از وضعیت خود ناراحت و نگرانند. به طوریکه اغلب کار خود را به صورت نیمه وقت در آورده و همچنین سرویس های بسیار بدتری نسبت به آنچه که قبلاً به مسافران ارائه ميکردند ارائه می کنند. البته باید به این نکته توجه کرد که تلاش دولت در زمینه یکسان نگاه داشتن نرخ وسایل نقلیه عمومی در شهر به این دلیل بوده که در صورت کوتاهی در این مورد( بیش از این) با اعتصاب و اعتراض گسترده ی صنف تاکسی رانان و همچنین مسافران درون شهری مواجه خواهد شد که نمونه ی کوچکی از آن را شب اعلام سهمیه بندی شاهد بودیم. از طرفی به هیچ وجه وسایل حمل و نقل عمومی از قبیل مترو و اتوبوس شهری دارای گنجایش کافی برای حمل و نقل مسافران نمی باشد و این موضوع شهر را دچار هرج و مرج شدیدی می کند. البته دولت در این مورد هم نتوانسته یا نخواسته که کار را به درستی انجام دهد و برای همین روزانه شاهد این قبیل هرج و مرج در سطح شهر هستیم. کمبود ظرفیت مترو در حمل و نقل مسافر چنان بوده که تمام مردم از این وضع شکایت می کنند. از طرفی تردد جمعیت بسیار زیادی از مسافرین شهری با اتومبیل هایی که به صورت آزاد به مسافرکشی می پرداخته اند( کارِ سیاه) صورت می گرفته و سهمیه بندی بنزین بار این مسافرین را به دوش ارگان های ضعیف و فرسوده ی حمل و نقل شهری گذاشته است. همچنین بسیاری از جوانان و قشر کم درآمد اجتماع را که از فرط بی کاری و بی پولی برای کمک خرج خود به این کار دست می زدند از کار بیکار کرده که خود جمعیت ناراضی بیشماری را در بر می گیرد.

به هر حال مسئله محصولات نفتی و مخصوصاً بنزین که تا چند وقت پیش تنها سوبسید دولتی بود، تاثیر بسیار زیادی در زندگی مردم دارد و این قبیل رفتارها به شدت جامعه را در یک حالت تدافعی و خشمگین قرار داده است.

از طرفی قطع برق در مقاطع مختلف در قسمت های مختلف شهر دوباره از سر گرفته شده و مردم این مسئله را به طنز از برکات انرژی هسته ای می دانند. اما از طرفی می توان نارضایتی آن ها را به عقب گرد به زمان جنگ و بی برقی در کشور مشاهده کرد.

با آمدن مترو نیز متاسفانه شاهد چندین نمونه خودکشی بوده ایم که اينهم ته خط فشار شدید بر مردمى است که راهى ديگر نميابند.  در 2 موردی که من در جریان هستم یکی دختری بوده که از فرط فشار های اجتماع و خانواده دست به خودکشی زده و دیگری که در همین اواخر صورت گرفته پیرمردی بوده که با اعلام اینکه چهارماه حقوق نگرفته خود را به زیر قطار انداخته است.

 مسئله برق و بنزین در کنار بی حرمتی ها و بگیر و ببندهای چند ماهه ی اخیر و همچنین نگرانی و عدم قبول تحریم از طرف مردم، شرایط را هر روز بحرانی تر کرده طوری که جوی از نارضایتی را می توان در بین مردم مشاهده کرد.

 بخشى از مردم که تا دیروز شاید به خاطر عقاید مذهبی یا سنتی و یا افکار محافظه کارانه سکوت کرده بودند، وقتی به مقطعی رسیده اند که حتی نان شبشان توسط این اوباشان جمهوری اسلامی در حال به غارت رفتن است، اعتراض خود را علناً و در انظار عمومی بیان می دارند. جو حاکم بر جامعه جو نارضایتی است. مردم دوست ندارند دوباره طعم تلخ تحریم و شرایط دوران جنگ هشت ساله را بچشند و این نارضایتی را می توان در قشر مسن تر که در آن برهه زمانی  زیر فشار مستقیم بوده و به خاطر بعضی مسائل مجبور به تحمل! بیشتر دید.

 همين باعث پیوند نیروهای جوان و رادیکال با افراد مسن تر شده است. و تمام این ها درست در سالگرد واقعه ای روی داده که مردم یک “انقلاب کوچک” را در حوالی دانشگاه تهران تجربه کرده اند. روز 18 تیر روز اعتراض و روزی برای طيف رادیکال و آزادیخواهان است. باید نیروهای انقلابی و پيشرو در این روز مردم را در ابعاد توده ای برای یک واقعه ی بزرگ به حرکت درآورند. بهترین راه برای اجتماعی کردن این روز، که مهر نخواستن رژيم را برخود دارد، این است که به مسئله فقر و تحریم اقتصادى بپردازیم.

فشار مستمر و سنگينى که بیش از هر چیز مردم را برای گرفتن حقشان بسیج کرده است، همین فقر است. در زمانی که هر از چند گاهی کارگری به خاطر بی پولی خود را به آتش می کشد یا به شکلی دیگر دست به نابودی خویشتن می زند دیگر صحبت کردن از ترس و محافظه کارى معنى اش را از دست داده است. و این موقعیتی است برای جهت دادن جامعه به سوی آزادی.* 

توی کتاب زیست پیش دانشگاهی خواندم دانشمندی به اسم پائولوف آزمایشی به این ترتیب انجام داده که هر روز در یک زمان خاص به یک سگ غذا می داده.و همراه با غذا دادن زنگ را به صدا در می آورده. بعد از مدتی در زمان غذا دادن فقط زنگ را به صدا در می آورد و به سگ غذا نمی داد. بررسی های او نشان دادکه حتی وقتی به سگ غذا نمی دهند و زنگ را به صدا در می آورند اسید معده و بزاق دهانش برابر با زمانی است که می خواهد غذا بخورد.امروزه این اصل ثابت شده است.اصل شرطی شدن درآزمایشات زیادی به اثبات رسیده و در مورد انسان هم صدق می کند .این اصل نه تنها در مورد غذا خوردن بلکه در مورد راه رفتن، رفتار و حتی فکر کردن نیز صادق است.با عرض پوزش فراوان باید بگویم اگر ما نخواهیم فکر کنیم و عقایدی که پدران و مادرانمان به وسیله شرطی شدن به ما منتقل کرده اند، بپذیریم چه فرقی با آن سگ داریم؟!! من یک دانشجوی بیست و یک ساله ام و در ایران زندگی می کنم اما بر خلاف تمام کسانی که می شناسم آزادانه فکر کردم و کمونیزم را پذیرفتم(البته منظورم این نیست هرکس کمونیست نیست مثل آن سگ است. نه! منظورم آن کسی است که آزادانه فکر نمی کند). بر خلاف آنچه که اغلب مردم ایران فکر می کنند کمونیسم نمی گوید خدا نیست.بلکه می گوید خدا اثبات پذیر نیست (قابل توجه آقایان و خانوم های منور فکر:من نگفتم نمی شود آن را پراتیک کرد گفتم نمی شود اثبات کرد) پس بهتر است بگوییم من نمی دانم خدا وجود دارد یا خیر و می خواهم زندگی را بر اساس آنچه می دانم وجود دارد بسازم.کمونیزم می گوید به جای این که دزد را دستگیر کنی یا دستش را قطع کنی شرایطی اجتماعی ایجاد کن تا کسی دزدی نکند. کمونیزم جنبش مبارزه برای رسیدن به جامعه ای است که در آن هیچ پسر بچه به جای رفتن به دبستان پلاستیک نفروشد، هیچ زنی به خاطر تهیه غذا و پوشاک برای بچه هایش تن فروشی نکند. و برای ایجاد این جامعه ایده آل که در آن تضاد طبقاتی از بین می رود راه های علمی و اجتماعى می دهد. نه راه هایی که مجموعه ای از بکن نکن های ساده است که اغلب در دین ها مشاهده می شود. بر خلاف آنچه اغلب مردم فکر می کنند کمونیزم نمی گوید همه مردم باید بی دین شوند بلکه می گوید دین و سیاست باید جدا باشند و هر کسی اجازه داشته باشد که خودش با تفکر آزادانه دینی را انتخاب کند یا اگر دوست نداشت اصلا دینی را انتخاب نکند. می گوید هر انسانی اجازه دارد عقیده اش را بگوید نه مثل حالا که ….

از تحریم تا جیره بندی! 

فقر چیست؟ 

یک سوال که همیشه ذهن آدم را به خودش مشغول می کند این است که اساس فقر چیست؟و چرا به وجود می آید؟بیایید فرض کنیم کل پول دنیا ده تومان است. و تمام افراد دنیا دو نفر هستند من و شما که دارید این مقاله را می خوانید.حالا از این ده تومان پنج تومان آن مال من و پنج تومان هم مال شما. فرض کنیم شما کاری تولیدی یا تجاری انجام می دهی و پنج تومان شما می شود شش تومان.از آنجایی که در دنیا فقط ده تومان پول هست لازمه اینکه پول شما بشود شش تومان این است که مال من بشود چهار تومان. خوب نوش جانتان. زحمت کشیده اید حقتان است.حالا فرض کنیم من و شما (البته دور از جون) می میریم و دو نفر دیگر جایمان را می گیرند. اشکال از اینجا شروع می شود بچه من بدون آنکه گناهی کرده باشد از بچه شما پول کمتری دارد و از آنجایی که به قول معروف پول پول می آورد، شش تومان بچه شما می شود هفت تومان. مال بچه من می شود سه تومان. مال بچه شما می شود هشت. مال بچه من می شود دو!! و این روند آنقدر ادامه می یابد تا بچه شما فقط به اندازه ای در اختیار بچه من می گذارد که زنده بماند و برایش کار کند (مثل یک اسب!!!) و این یعنی فقر.

 یعنی چون پدر شما پولدار بوده حق دارید مثل انسان در بهترین دانشگاه درس بخوانید. اما من نوعی باید در بچگی پلاستیک یا سیگار بفروشم و وقتی بزرگ شدم از صبح تا شب برای چندر قاز کار کنم و وقتی کار نیست با گدایی فحشا و دزدی امورم را بگذرانم. در این نظام چون پدر شما پول دار بوده (پدر را به خاطر اینکه خودم مذکرم مثال زدم و گرنه فرقی نمی کند) حق دارید مثل انسان زندگی کنید و من ….در این نظام ملاک انسان بودن پول است! اگر پول نباشد به شما فوحش هم نمی دهند. اما راه آزادی چیست؟ مارکس در دو قرن پیش را حل را بیان کرده است. کمونیسم به این روند اشتباه و غیر انسانی پایان می دهد. رفع فقر و تبعیض تنها از راه مبارزه کمونیستی عليه نظام توليد کننده فقر ميگذرد.  

 اعتصاب

 در اولین روز سهمیه بندی بنزین تاکسی های تلفنی دست به اعتصابی گسترده بر علیه رژیم اسلامی زدند از آنجایی که اکثر این اتومبیل ها به صورت اقساط تهیه شده اند و صاحبان این خودرو ها به وسیله حمل ونقل مسافر قسط ماشین را پرداخت می کردند و همچنین به این وسیله امرار معاش می کردند، سهمیه بندی بنزین تمام برنامه آن ها را به هم ریخت و آنان در اعتراض به این حرکت رژیم اعتصاب کردند.

 سهمیه بندی بنزین

این روز ها سهمیه بندی بنزین بهانه ای شده است تا مردم انزجار خود را از رژیم اسلامی بروز دهند.اما سوالی که در این بین پیش می آید این است که: سهمیه بندی به طور کلی درست است یا غلط؟ باید گفت سهمیه بندی هر کالایی اگر با برنامه و برای بهبود زندگی مردم باشد امری بسیار پسندیده است. سهمیه بندی نباید به معیشت مردم فشار وارد آورد. این در حالی است که تاثیر بنزین به عنوان یک کالای پایه در افزایش قیمت ها برهیچ کس پوشیده نیست. نبود سیستم مناسب حمل و نقل نیز مشکلات زیادی برای مردم فراهم آورده است. همانطور که هر روز مشاهده می کنیم در تلويزیون دولتی دائم گفته می شود این طرح باعث صرفه جویی در مصرف بنزین و کم شدن بار ترافیک می شود. اگر این طور است و رژیم به خاطر موارد دست به سهمیه بندی زده چرا تا به حال این کار را نکرده بود؟ چرا وقتی آمریکایی ها تهدید به تحریم کردند این اتفاق افتاد؟ این طرح احتیاج به بستر سازی داشت تا مردم زیر فشار این طرح له نشوند. رژیم اسلامی برای صرفه جویی و ترافیک این طرح را به اجرا در نیاورده. او عاشق چشم وابروی مردم نیست! حالا اگر خوب دقت کنیم و فواید و مضرات این طرح را بررسی کنیم می بینیم کفه ترازو به سمت زیان های این طرح برای مردم است. مردمی که در دعوای بوش و احمدی نژاد بی طرف اند.گرانی سرسام آور، نبود سیستم حمل و نقل مناسب شهری، و ایجاد فشار بر روی اقشار کم در آمد تنها بخشی از نتایج زیان بار این طرح است. می گویند می خواهیم یارانه ها را هدفمند کنیم. این حرف آدم را به خنده وا می دارد.از یک طرف گرانی ناشی از فشار به بنزین را داریم و از طرف دیگر عملا اکثر یارانه ای که از روی بنزین برداشته می شود به امر خصوصی سازی اختصاص می یابد. یعنی یارانه برای سرمایه دار هدفمند می شود نه برای مردم!! اما مردم دیگر دست رژیم را خوانده اند. در هجده تیر ماه همه با هم درس خوبی به رژیم اسلامی می دهیم. سهمیه بندی باید ملغی شود. این خواسته ما مردم ایران است. ما فقر نمی خواهیم. ما نمی خواهیم به خاطر در گیری بوش و احمدی نژاد تحت فشار باشیم.   

احمدی نژاد قول داده بود که اگر رئیس جمهورش کنند پول نفت را میگذارد روی سفره مردم! منتها از وقتی که رئیس جمهور شد تا حالا به قولش وفا نکرده بود∙ گذاشت  همه مملکت را که حسابی گشت و دیگر ده کوره ای نمانده بود که پایش را آنجا نگذاشته باشد و تنابنده ای  باقی نمانده بود که حرفش را نشنیده باشد٬ به حرفش عمل کرد∙ راستش را بخواهید دیگر داشت دیر می شد! خامنه ای هم که اینقدر او را عزیز می داشت کم کمک داشت دلخوریش را از او بروز می داد!

نمایندگان فضله های بزرگ اسلامی مجلس٬ سرِ چرخاندن چرخ اقتصادشان٬ بودجه مملکت را کم آورده بودند∙ کار به جایی کشید که دسته دسته شدند٬هردسته شان برای بهینه کردن اقتصاد ملک و مملکت خودش رفت یک کمیسیون اقتصاد مافیای ناب محمدی درست کرد∙ لابد شنیدید٬ مافیای نفت که بزرگ ترینشان است∙ همچنین مافیای مشتقات نفت مثل بنزین و قیر و شاخه های دیگر٬ هر یک کمیسیون خاص خودش را در مجلس حاکمان آن مملکت دارند∙  پدر خوانده هاشان هر یک جای یک مُهر روی پیشانی شان دلمه بسته∙ اگر هم نشنیدید به سایت بازتاب محسن رضایی و نشریات سایر دستجات مافیایی شان سری بزنید به اندازه کافی اطلاعات سر جنگ و دعواهای مافیای اسلامی نفت و مشتقاتش کسب خواهید کرد∙ مشکل سر اقتصادِ پول بنزین پیش آمد! گویا مافیای سرمایه اسلامیِ بنزین٬ وسط جنگ و دعواها داشت کلاه سرش میرفت∙

عنقریب که کارش به خِنس بیافتد∙ به حساب اقتصاد ناب محمدی سهمش میبایستی چرب و چیلی تر می شد∙ بودجه مملکت را هم سر دزدی گرگی های بی حدّ و حصر و یا به لحن ریاکارانه ادبیات رایج مُلایی

” خاصه خرجی های بی رویه ” شان کسرآوردند∙ دعوا داشت جدّی جّدی بالا میگرفت که احمدی نژاد شجاعت به خرج داد٬ یک یا حسین بلند گفت و به وعده اش وفا کرد! مجلس هم برای پائین کشیدن شعله دعوا به ندای پدر خوانده ” مقام معظم ” لبیک گفت و همگی با هم یک صلوات جلیل ختم کردند و مشکل پول بنزین را یکجا انداختند روی سفره مردم!  پدر خوانده ” مقام معظم ” نیز همه دلخوریهایش را کنار گذاشت و شروع کرد به تحسین کرامات مافیای محترم مجلس و ستودن شجاعت بی بدیل عزیز کرده اش احمدی نژاد! و ندایشان داد که امسال هم سال پیامبراعظم است٬ پس بخوریم اکنون٬ همگی عادلانه!

حالا مجلس نشینها٬ نوچه هایشان٬ یک مشت لات و لوت غّداره کش از جنس خودشان٬ محصول حوزه های علمیه و مراکز آدمکش پروری مکتب امام جعفرصادق را انداختند  جلوی مردم و رفتند یکماه پای منقل هایشان آپولوی اسلامی هوا کنند∙ بعضی هاشان هم رفتند حج عمره یک لنگ به هوا روی منار شیطان تمرینِ سنگسارکنند٬ ثواب ببرند و بعدش بروند دبی سیاحت!

حکمشان این است که مردم باید از روی سفره هایشان بردارند و پول بنزین را بدهند!  مردم هم که دیگر نمیدانند از کجای سفره های خالیشان بزنند و خرج مافیای اسلامی کنند٬ جلوی شان  در آمده اند∙  پیداست مردم قصد دارند دیگر به فقر تمکین نکنند∙

معنی اقتصاد اسلام ناب محمدی همین است∙ حدیث نبوی میگوید وقتی  پول نفت را میگذارند روی سفره مردم٬ تفسیرش اسلامیش این است که میخواهند پول نانخورشِ سفره های حقیر مردم را هم روی هوا بزنند∙  یک یا حسین مایه اش است!  فکر کردید امام زمانشان بیکار بود یا جایش تنگ شده بود یا نکند فکر کردید از دست القاعده در رفته بود٬ بعد از هزار و خورده ای سال از چاه سامره در بیاید برود توی چاه جمکران جا خوش کند؟!  برای همین روزها بود! حالا هی بگویید مرگ بر جمهوری اسلامی! یک وقت اگر امام زمان با شمشیردو لبه اش از چاه جمکران در بیاید و وسط میدان انقلاب ظهور کند٬ چکار می توانید بکنید؟! مقدسات اسلامی به اقتصادشان ربط دارد∙

همان شب که بنزین را کوپنی کرده بودند٬ خامنه ای و حداد عادل و احمدی نژاد را امام زمان یکجا با هم خواب نما کرده بود! باور نمیکنید؟ از آیت الله جنتی معروف به مرتجع کبیر بپرسید که هر هفته دارد توی نماز جمعه ها خطر ظهورش را توی گوش دنیا فرو میکند!

برای شکست دادن اقتصاد و سرمایه داریِ نان روی سفره دزد مافیای اسلامی باید پرچم سرخ بلند کرد∙ باید سازمان یافت∙ طبقه کارگر ایران عزم نبرد دارد∙  متشکل شدن٬ شده ضرورت اول زندگیش∙ باید ایادی آدمکش امام زمانی را سر چهار راهها  با نیروی عظیم انسانی و سازمان یافته ای که به میدان می آوریم دچار یأس و وحشت کنیم∙ قطار کمونیسم کارگری سوت میزند∙ جای درنگ و تردید نیست∙  سوار شوید∙

قانون دیه برابر برای زنان توسط باصطلاح اصلاح طلبان در مجلس طرح شده است. برخی سازمان های زنان ملی – اسلامی نیز در دفاع از این طرح به مجلس نامه سرگشاده نوشته اند. بیانیه 22 خرداد طرح این مساله را در مجلس “از پیروزی های درخشان و قابل ستایش حرکت رو به جلوی زنان” ارزیابی کرده است. آیا واقعا دیه برابر یک دستاورد برای جنبش آزادی زن است؟

مساله زن، مساله نظام!

مساله زن در ایران فقط مساله زنان نیست، مساله رژیم اسلامی نیز هست. 28 سال است که این رژیم با زنان، حقوق زن و مطالبات زنان جنگیده است. هر چه بیشتر سرکوب میکند با مقاومت گسترده تری روبرو میشود. مجلس نشینانی که طرح دیه برابر برای زنان را مطرح میکنند، دارند تیری در تاریکی رها میکنند. هدف شان نه تحقق حقوق زنان، بلکه حفظ نظام است. اینها بازمانده های مفلوک دو خرداد هستند. سیل خروشان جنبش آزادی زن را می بینند، میخواهند با دیه برابر سدی در مقابل این سیل خانمان برانداز بسازند. در این میان آیت الله هایی هم به یکباره از زیر  زمین سبز میشوند که گویی خواب نما شده اند. فتوا میدهند که در اسلام دیه زن و مرد باید برابر باشد یا ارث زن و شوهر باید یکسان باشد، ادعا میکنند که آیت الله هایی که غیر از این میگویند بی سواد اند و از کتاب بی اطلاع.

اینها همه تمهیدات جناحی از رژیم است که نگران است “تندروی های” حکومت بساط لفت و لیس شان را جمع کند. این تلاش های مذبوحانه را مردم به روشنی می بینند. فقط به جوک هایی که سریعا ساخته میشود و در تمام کشور پخش میشود، دقت کنید. این خرد مردم است. صاف و ساده، صریح و روشن. اما در این میان برخی از فعالین حقوق زن یا از دیدن این حقیقت عاجزند، یا آنها نیز در پروژه “سد سازی” دو خردادی شرکت دارند، و یا تاکتیک میزنند، فکر میکنند که با تشویق تلاش های دو خردادی و بزرگ جلوه دادن آنها تا حد “پیروزی های درخشان و قابل ستایش” به رژیم پلتیک میزنند و قانع اش میکنند تا از خر شیطان پایین بیاید. راضی اش میکنند به دو مثقال بهبود در وضع زنان رضایت دهد.

زیرکی یا تنگ نظری؟

ما بهترین حالت را در نظر میگیریم. با بخشی که دو خردادی است کاری نداریم. نقش و جایگاه دو خرداد شناخته شده و افشاء شده است. فرض میکنیم که این تحسین ها و توسل به آیت الله های رنگارنگ و تشویق مجلسی ها صرفا تاکتیک است، پولتیک است. این روش شناخته شده است. قدیمی است، بطول عمر جنبش اصلاح طلبی است. این از افق تنگ حاکم بر جنبش شان نشات میگیرد. علیرغم ملی – اسلامی بودن این جنبش، افق تنگ و روش های مماشات جویانه و دیدن فقط نوک دماغ، از خصلت های پایدار و بین المللی جنبش اصلاح طلبانه است. به کم رضایت دادن، پایین آوردن توقع و انتظارات فعالین و توده ای که برای حقوق خود مبارزه میکنند، مماشات و سازش بعنوان روش اصلی مبارزه، سد شدن در برابر رادیکالیسمی که در پایه جنبش موجود است.

زنان در ایران دارند علیه حجاب و آپارتاید جنسی مبارزه میکنند. شلاق و زندان و خشونت وحشیانه را به جان میخرند. نسل جوان دارد تمام سنن عقب مانده ملی و اسلامی و سنن شرقزده را به مصاف میطلبد. در میان جنبش آزادی زن و جنبش خلاصی فرهنگی بحث از آزادی زنان، برابری زن و مردی، مذهب زدائی و سکولاریسم و از آزادی جنسی است. بحث از استقلال زن و برسمیت شناختن زن بعنوان یک شهروند مستقل و برابر است. زنان دارند بطور فردی و جمعی سدها و موانع را می شکنند و برای آن بقول دوستان “هزینه میدهند” آنگاه برخی از فعالین سرشناس حقوق زن طرح قانون دیه برابر را بعنوان “یک پیروزی درخشان و قابل ستایش” ارزیابی میکنند.

  این تحرک از عواقب منفی کمپین یک میلیون امضاء است. این کمپین دارد گسترده میشود. با استقبال روبرو شده است. لذا فعالین ملی – اسلامی جنبش حقوق زن به نفوذ خود در جامعه متوهم شده اند. با اتکاء به این توهم روز همبستگی ایرانی زنان اعلام میکنند و استقلال خود را از احزاب کمونیست جشن میگیرند. این نیز از دید و افق تنگ آنها ناشی میشود. متاسفانه آنها آن چنان غرق در تاکتیک زدن هستند که از ارزیابی آناتومی جنبش آزادی زن عاجزند. نسل جوان ایران زیر بار این تبلیغات توهم انگیز نمیرود. آنها نیز دارند از این کمپین برای پیشبرد مبارزه و مطالبات خود استفاده میکنند. رهبران و فعالین رادیکال متاسفانه بخاطر اختناق و سرکوب شدید علنی نیستند. در نتیجه فعالین ملی – اسلامی دارند تمام رشد و گسترش این کمپین را به حساب موفقیت تاکتیک های خود میگذارند.                                                                                                    

دیه یک مفهوم ارتجاعی

مبارزه برای دیه برابر نه تنها دستاورد نیست، بلکه ارتجاعی است. برابری در یک ارزش قرون وسطایی، ضد بشری، عقب مانده و ارتجاعی، ربطی به مبارزه برای حقوق برابر و آزادی ندارد. دیه یا خون بها متعلق به عهد شتر و خیمه است. متعلق به جهانی است که انسان در آن مفهوم ندارد. خون بها یا دیه را به دنیای امروز وارد کردن ارتجاعی است. عقب بردن جامعه است. باید در مقابل دیه بطور کلی ایستاد، نه اینکه خواهان دیه برابر برای زن و مرد شد. برخی حتی به تحقیقات جامعه شناسانه دانشگاه های امروزی متوسل میشوند تا حقانیت آن را برای جامعه امروز ثابت کنند. برخی از این فعالین صفحه ها سیاه میکنند تا نشان دهند که اگر در زمان قدیم دیه مرد و زن برابر نبوده دلایل اقتصادی داشته است، اما در جامعه مدرن امروزی این مناسبات تغییر کرده، پس باید دیه برابر شود. دوستان! کمی این تحقیق را جلو تر ببرید و نشان دهید که چگونه دیه توهینی است به بشریت و انسان امروزی. دیه باید  بطور کلی ملغی شود.

مبارزه برای دیه برابر یک مبارزه ارتجاعی است. این تلاش بر این مفهوم ارتجاعی و قانون عقب مانده ضد انسانی مهر تائید و تثبیت میزند. آن را برسمیت میشناسد.  در صورتیکه مبارزه مترقی و برابری طلبانه باید علیه کلیه قوانین ارتجاعی باشد. باید برای الغاء قوانین ارتجاعی مبارزه کرد، نه شمول یکسان آن برای کلیه شهروندان. ما این بحث را چند سال پیش با خانم عبادی بر سر حق قصاص برابر داشتیم. بحث ما با ایشان بر این نکته متمرکز بود که قصاص ارتجاعی، عقب مانده و ضد انسانی است و باید ملغی شود، نه اینکه برای زن و مرد خواهان قصاص برابر شویم.

اگر این منطق را بسط دهیم آیا نباید خواهان سنگسار برابر برای زن و مرد شویم؟ یکی از نقد های رایج برخی از مدافعین حقوق زن به سنگسار شمول نابرابر آن به زن و مرد بوده است. اینکه زنان را تا گردن در خاک میکنند و مردان را تا کمر و قس علیهذا. لذا عجیب نخواهد بود که این جنبش معین برای سنگسار برابر مبارزه ای براه اندازد. این حرکتی ارتجاعی است. 

 تشخیص خصلت ارتجاعی مطالبه برابری در سنگسار کار دشواری نیست. بیاییم به یک عرصه خاکستری تر نگاه بیاندازیم: حق کشیش شدن زنان در غرب. آیا این جنبشی مترقی است؟ آیا سهیم کردن زنان در اشاعه نظرات و ارزش های مردسالارانه را باید یک پیروزی درخشان و ستایش آمیز نامید؟ اگر منطق این دوستان را بکار ببندیم، قطعا به این نتیجه میرسیم. آیا در ایران باید برای حق پیشنمازی و آیت الله شدن زنان مبارزه کرد؟ اگر چنین مبارزه ای شکل بگیرد، آیا باید آن را یک حرکت مترقی ارزیابی کرد؟ با منطق بیانیه 22 خرداد بله. اما کمی به عواقب و نتایج آن دقیق شویم. از صورت ظاهر مساله که از برابری در یک مساله صحبت میکند دور شویم. حق آیت الله ای و پیشنمازی برای زنان در زندگی واقعی به چه معنا است؟ برابری در اشاعه فعال تر عقب ماندگی، مرد سالاری و ارزش های زن ستیزانه. کل دستگاه مذهب و بویژه اسلام بر مردسالاری و زن ستیزی بنیان گذاشته شده است. در ایران بویژه اسلام ایدئولوژی نظام سرکوبگر حاکم است. و دستیابی به این موقعیت برای زنان یعنی دخالت فعال تر در سرکوب جامعه و زنان. کسی که تحقق این موقعیت را پیروزی درخشان بنامد، باید گفت که از آزادی و برابری بویی نبرده است.

جنبش آزادی و برابری طلبانه زنان مفتون کلمه برابری یا یکسانی نمیشود.

به مطالبه معینی که در دستور است عمیق میشود. در کشوری که زیر سلطه اسلام و قوانین قرون وسطایی آن قرار دارد،   خواست جنبش آزادی زن برابری یا یکسانی در کاربست کلیه این قوانین نیست و نمیتواند باشد. مطالبه جنبش آزادی زن لغو کلیه قوانین نابرابر، ارتجاعی و مذهبی و استقرار قوانین سکولار، برابر و انسانی است. جنبش آزادی زن خواهان شمول یکسان برده داری نیست، خواهان ایجاد یک جامعه آزاد وبرابر و انسانی است.

*           

تبلیغات رهبری حزب کمونیست کارگری

 ******

رادیکالیسم صوری به یکی از مشخصه های رهبری حزب کمونیست کارگری بدل شده است. تبلیغات و مواضع سیاسی آنها مملو است از شعارهای دهان پرکن بدون محتوا. در اینجا به یکی دو نمونه اخیر میپردازیم.

1- جنگ داخلی در فلسطین

موضع در قبال این واقعه همانگونه که پیش از این نیز در قبال مقاله رفیق حمید تقوایی در نشریه انترناسیونال و سپس قطعنامه پیشنهادی ایشان و مصوب دفتر سیاسی مطرح کرده بودیم، در میان توصیفاتی انشاء گونه در مورد دو قطب تروریستی دولتی و جنایت اسرائیل، مساله فلسطین را وراونه میکند. ابتدا میگوید مردم فلسطین قربانی هر دو قطب اند. اما زمانی که راه حل ارائه میدهد اسلام سیاسی را دشمن اصلی مردم فلسطین و مانع اصلی عدم حل مساله فلسطین اعلام میکند:

 “تاکيد ما که جنگ دو اردوی تروريسم دولتی و تروريسم اسلامی مساله فلسطين را تحت الشعاع خود قرار داده و اسلام سياسی به مانعی بر سر مساله فلسطين بدل شده است، با وضوح بیشتری قابل مشاهده است. …”

“مردم فلسطين قربانيان مستقيم جنايات اسرائيل و حماس و درگيريهای نظامی در منطقه هستند. اين وضعيت بايد تغيير کند. تنها راه خلاصی فوری از وضعیت کنونی، تشکیل کشور مستقل و متساوی الحقوق فلسطينی است. این بدون شکست اسلام سیاسی و جارو کردن آنها از صحنه سیاسی ممکن نیست.” (اطلاعیه در باره جنگ داخلی در فلسطین)

در این پاراگراف دقت کنید! درباره دو قطب تروریسم و جنایات اسرائیل صحبت شده است، مساله استقلال فلسطین نیز مطرح شده است. اما موضع اصلی در آخرین سطر است “این بدون شکست اسلام سیاسی و جارو کردن آنها از صحنه سیاسی ممکن نیست.” به این اعتبار باید ابتدا اسلام سیاسی را در منطقه شکست داد تا بتوان مساله فلسطین را حل کرد. در حالیکه مساله فلسطین خود یکی از مبانی اصلی تداوم و باز تولید اسلام سیاسی است. وجود این بی عدالتی تاریخی و دردناک، ستم و سرکوب خشنی که اسرائیل با پشتیبانی کامل آمریکا بر مردم فلسطین تحمیل میکند و ناتوانی ناسیونالیسم عرب در پاسخگویی به آن توجیه و غذای سیاسی – ایدئولوژیک مهمی به جنبش اسلام سیاسی داده است. ادبیات حزب کمونیست کارگری که توسط منصور حکمت تبیین شده است و کلیه مواضع حزب پیش از لیدرشیپ حمید تقوایی بر این اصل تاکید دارد. اما اکنون موضع حزب برعکس شده است: برای حل مساله فلسطین باید ابتدا اسلام سیاسی را از صحنه جارو کرد. این نه تنها بی پاسخ گذاشتن مساله فلسطین است، بلکه عملا به معنای تقویت اسلام سیاسی نیز هست. همانگونه که سیاست های دولت آمریکا و متحدینش موجب تقویت اسلام سیاسی در منطقه شده است. تلاش برای جارو کردن اسلام سیاسی در لبنان یا عراق دو نمونه دردناک از این سیاست است.

چگونه اسلام سیاسی را باید جارو کرد؟

این سوالی است که در مقابل رهبری حزب قرار میگیرد. آیا این موضع با موضع اسرائیل و آمریکا هم سو نمیشود؟ به این ترتیب جنگ داخلی در فلسطین که الفتح در اشکال جدید آن را آغاز کرده است و کاملا توسط اسرائیل و آمریکا حمایت میشود، باید مورد حمایت رهبری حزب قرار گیرد. نیت و هدف آنها نیز شکست اسلام سیاسی و جارو کردن آن از فلسطین است. ناسیونالیسم عرب نیز به این نتیجه رسیده است که اسلام سیاسی مانع حل مساله فلسطین است. در اینجا اسرائیل و آمریکا و ناسیونالیسم عرب هم نظر و هم سو شده اند. رهبری حزب چگونه میخواهد اسلام سیاسی را شکست دهد و از صحنه جارو کند؟  

دقت کنید! جنگی در گرفته است. ناسیونالیسم عرب در مقابل اسلام سیاسی در جبهه فلسطین. توجیه این جنگ از جانب الفتح نیز همین است: حماس مانع صلح است. این جنگ با پشتیبانی کامل اسرائیل و آمریکا روبرو شده است. دولت های عرب منطقه نیز از آن استقبال کرده اند. شما کجا می ایستید؟ انشاء پردازی در مورد “دو قطب تروریستی” کافی نیست. موضع سیاسی باید هر دوی این دو قطب تروریستی را هدف گیرد. نمیتوان مقادیری درباره هر دو قطب حرف زد. اما وقتی به موضع سیاسی میرسد، خواهان شکست و از صحنه جاور کردن یکی شد. بعلاوه حماس پدیده نسبتا جدیدی است. مساله فلسطین مساله ای تاریخی است. تا زمان سر کار آمدن حماس چه نیرویی مانع حل مساله فلسطین بود؟ چه سیاست هایی به عروج حماس کمک کرد؟ به این سوالات اگر پاسخی درست داده شود، به چنین موضع وارونه ای در مورد مساله فلسطین نمیرسید.

2- سهمیه بندی بنزین

شعار “دست حکومت از زندگى مردم کوتاه” بنظر خیلی رادیکال میرسد. اما در یک نگاه دقیق تر این شعار سطحی و از نظر کمونیسم اشتباه است. این شعار آنارشیست ها و مدافعین بازار آزاد را بخود جلب میکند، نه کمونیست ها را. در محتوای این شعار دقیق شویم. حتما در پاسخ با حق بجانبی خاصی که مشخصه این رهبری است، گفته خواهد شد که منظور از این شعار سرنگونی جمهوری اسلامی است. اگر مقصود اینست باید همین را گفت. دست حکومت از زندگی مردم کوتاه این را نمیگوید. این شعار را جنبش بازار آزاد براحتی از شما می پذیرد. دست دولت کوتاه، دست بازار باز. این معنای واقعی شعار دست حکومت از زندگی مردم کوتاه است. این رفقا از آهنگ این شعار خوششان آمده است. بر وزن شعار “دست مذهب از زندگی مردم کوتاه” است. لذا بدون یک ذره دقت و عمق، این شعار را در مورد سهمینه بندی بیزین و حکومت سر داده اند.

ریشه کردن کرد فقر، سرنگونی رژیم

مدتی است که رفقای رهبری حزب ریشه کن کردن فقر را به سرنگونی رژیم اسلامی متصل کرده اند. این شعار نادرست است. به عبارت بهتر ناکافی و توهم آفرین است. ریشه کن کردن فقر در گرو نابودی سرمایه داری است. برای نابودی سرمایه داری باید رژیم اسلامی را سرنگون کرد. زمانی که این حلقه اصلی گم میشود، این شعار نادرست و توهم برانگیز میشود. بورژوازی راست پرو غرب با این شعار هیچ اختلافی ندارد. سرنگونی جمهوری اسلامی به تنهایی موجب ریشه کن شدن فقر نمیشود. برای مبارزه با فقر باید با سرمایه داری مبارزه کرد.

3- کنگره انترناسیونال، کنگره کاپیتال

این یکی نمونه دیگر از آژیتاسیون های دهان پرکن رهبری حزب است. این از آژیتاسیون های رفیق تقوایی است. هر کس که از روند کنگره 6 بی خبر باشد، با خواندن این شعار تصور میکند که بخشی از کنگره به مساله ساختن انترناسیونال اختصاص داشته است. و کنگره مشخصا به این مساله پرداخته است و حداقل مقدمات و تدارکات ایجاد انترناسیونال نوین کمونیستی کارگری را مهیا کرده است. آیا منظور اینست؟ خیر. سرود انترناسیونال در کنگره 6 بصورت زنده ارائه شده است!

کنگره کاپیتال. هر کمونیستی که این شعار را بخواند، فکر میکند در این کنگره مباحث نوین و مهمی در رابطه با کاپیتال و مناسبات سرمایه داری مطرح شده است. بحث عمیقی در مورد مناسبات سرمایه ارائه شده است. تزهای جدیدی و تبیین نوینی ارائه شده است. انسان کنجاو میشود این مباحث و تزهای جدید را بخواند. آیا چنین شده است؟ خیر. ترجمه دیگری از جلد اول کاپیتال در کنگره برای فروش ارائه شده است!

 مساله اینجا است که این شیوه تبلیغات پس از دوره ای تاثیر خود را از دست میدهد. خوانده میشود و پس از آن شانه بالا انداخته میشود. بی محتوا است. سطحی است. کسی را بکاری نمیشوراند. کسی را به تعمق وادار نمیکند. فقط بدرد حفظ تشکیلات خود میخورد. پس از هر دوره ای باید شعارها را بیشتر باد کرد. و این سقوطی ناگزیر بسمت پوکی سیاسی – تئوریک کامل است.

 *********

 شاهو فاتحی در خانواده ای محروم بدنیا آمده بود. آرزوی پدر شاهو تنها یک چیز بود؛ فرزندش تحصیل کند، به دانشگاه برود تا بار سنگین کار برای زندگی را با هم تقسیم کنند. پدر شاهو در میان مردم محله و دوستان و آشنایان با افتخار از پسرش صحبت می کرد: پسرم در دانشگاه است، درس می خواند! مثل قریب به اتفاق خانواده ها آرزوی پدر دکتر و مهندس شدن پسر بود. شاهو شاهد بود که چگونه پدر با رانندگی و کارهای سخت تلاش می کند که هزینه دانشگاه و زندگى او را تامین کند.

شاهو درسش را به اتمام رساند. برای استخدام شدن و کار کردن باید برگه پایان خدمت داشته باشید.

شاهو دو سال سربازی را تمام کرد. با این امید دیگر مانعی سر راهش نیست برای پیدا کردن کار و دیگر نخواهد گذاشت پدرش با رانندگی زندگی خانواده را تامین کند. مدت زیادی نبود، شاید کمتر از یکماه که بعد از سربازی بدنبال کار بود. یک روز چند نفر ناشناس دم در خونه شاهو ظاهر شدند و شاهو را ربودند. خانواده شاهو محمدی تمامی ارگانهای سرکوبگر رژیم را به دنبال فرزند عزیزشان گشتند اما یک جواب گرفتند؛ شاهو نزد مانیست.

  بعد از ربوده شدن شاهو یکماه نگذشت که جنازه شکنجه شده شاهو در اطراف سد سنندج پیدا شد.آثار شکنجه بر سراسر بدن او نشان از جنایت جمهوری اسلامی بود. شاهو را به اتهام دست داشتن در ترور ناصر بیگلری گرفته بودند. مزدوران و جنایتکاران رژیم پس از چند هفته شکنجه و اذیت و آزار تلاش داشتند که ثابت کنند و نامه ای مبنی بر ترور این مزدور را امضا کند. شاهو بی خبر از همه چیز بود. نمی توانست اقرار کند به عملی که مرتکب نشده است.

حتی زمانی که تمامی تن وی سوزانده شده بود حاضر به امضای این نامه نشده بود.در آخرین تهدید پیشانی شاهو را سوراخ می کنند. بارها و بارها شاهو زیر شکنجه بی هوش می شود اما مزدوارن و جنایتکاران اسلامی حاضر

 نمی شوند دست از سر شاهو بردارند. شاهو زیر شکنجه مزدوران حکومت اسلامى جان باخت. حتى حاضر به قبول کشتن شاهو نشدند. خبر دادند که جنازه اش را در اطراف شهر پيدا کردند. پدر شاهو با دیدن جنازه فرزند عزیزش که این چنین شکنجه شده تحویل گرفته است تمامی دنیا و امید زندگیش ویران می شود.

 امروز با گذشت چند ماه از مرگ شاهو پدر شاهو کسی را نمی شناسد و مادرش بشدت مریض است. شاهو فاتحی را جمهوری اسلامی به فجیع ترین شکل به قتل رساند. پدر و مادر شاهو هم دارند تلف ميشوند. اما نباید بگذاریم نادر محمدی و کیومرث محمدی به چنین سرنوشتی دچار شوند.

سياوش دانشور

در اين هفته رفقاى ديگرى  از ايران و خارج کشور به صفوف حزب اتحاد کمونيسم کارگرى پيوستند. رفقا ؛ خسرو دانش، جهان، فرهاد فرهادى، عباس ع، ميترا رحمتى، کيوان شاهين، قاسم نیک سرشت، ناهید نریمانی، اصلان دیده کنان، پریسا زارع، حميد و سعيد مينويى به حزب پيوستند.

  اجازه ميخواهم از جانب کميته مرکزى حزب به اين رفقا خوش آمد بگويم و ورودتان را به صفوف حزب اتحاد کمونيسم کارگرى، به حزب خودتان، تبريک ميگويم.   

تعدادى از اين رفقا از کمونيستهاى باسابقه هستند که عمرى را در تلاش کمونيستى براى آزادى جامعه و برپائى دنيائى انسانى تحت مشقات فراوان سپرى کرده اند. رفيق خسرو دانش از دوره فراکسيون اتحاد کمونيسم کارگرى در جدال سياسى ما در دفاع از پرچم کمونيستى مارکس و منصور حکمت شريک بود و غيبت موقت او در حزب اتحاد کمونيسم کارگرى نتوانست بر ادامه عزمش براى فعاليت در اين صف خللى وارد کند. رفقاى ديگر که بخشا از نسل جديد و پرشور امروزاند، دنبال جريانى ميگردند که هويت آزاديخواهانه و اعتراض انقلابى و انسانى شان را نمايندگى کند. نسلى که بشدت جستجوگر و دنبال حقيقت است. نسلى که آينده و خوشبختى را پس از گذشت از دوره هاى پر پيج و خم فکرى و اجتماعى در مارکسيسم و کمونيسم کارگرى يافته است.

رفقا!

 اين حزب شماست. اين حزب به شما و امثال شما تعلق دارد. اين حزب ظرفى براى پيشبرد مبارزه برابرى طلبانه و سر راست سوسياليستى و کمونيستى است. اين حزبى است که با وجود شما و هزاران زن و مرد آزاديخواه قوى ميشود. بدرجه اى که ما قوى تر باشيم، بدرجه اى که در جنبش سوسياليستى کارگران، در جنبش آزادى زن، در جنبش ضد اسلامى و ضد مذهبى نسل جديد پايمان سفت باشد، بدرجه اى که قادر باشيم مکانيزمهاى مبارزه اجتماعى را تسخير کنيم و در مقياس بزرگ پاسخ بورژواها و سياستهاى ارتجاعى شان را بدهيم، به همان درجه به پيروزى نزديک تر شده ايم. ما بايد بورژوازى را در زمين خودش شکست دهيم. ما بايد قوى  و قوى تر شويم و براى مسائل مهم فکرى و سياسى ايران و جهان پاسخهاى روشن و مارکسيستى داشته باشيم. ما بايد قادر باشيم جنبش کمونيسم کارگرى را در مقياس وسيع متحد کنيم و در جدال سياسى برسر سرنوشت جامعه به پيروزى برسانيم.  

کمونيسم جنبشى براى تغيير در زندگى انسان امروز است. کمونيسم آنجاست که اعتراض و اعتصاب و نخواستن و گردن نگذاشتن در جريان است. اگر تز و تئورى و کاپيتال و مانيفست و ايدئولوژى آلمانى و يک دنياى بهتر و غيره مغز کمونيسم است، قلب کمونيسم آنجاست که کارگر و زن و جوان اعتراض ميکند. کمونيسم آنجاست که اين نظام منحوش و مشقات آنرا به نقد ميکشد و اراده متشکل براى تغيير آن را به ميدان ميکشد.

رفقا، حزب تان را تقويت کنيد. دوستان و همکارانتان را به حزب کمونيستى تان با افتخار دعوت کنيد. پرچم حزب را در هر کارخانه و محله و دانشگاه برافرازيد و نويد يک دنياى بهتر را به همه جا و هر جا ببريد. ما پيروزى کمونيستى و کارگرى را به کودکانمان. به نسل جديد، به انسانهاى معاصر و به آينده بدهکاريم. ما بايد تلاش کنيم. ما بايد پيروز شويم. رفقا خوش آمديد!

***

 و نگرانی پناهنده گانی که برگ قبولی دریافت نموده اند!

تعداد زیادی از پناهنده گانی که قبولی دریافت نموده انند و تمام پروسه کاری سفارت خود را انجام داده اند، روزیکه باید مجوز خروج ازشهر وان- ترکیه  صادر شود با دریافت پولهای کلان به عنوان پول خاک که خود معزل بزرگی برای پناهندهگان است روبرو میشوند.

  پناهندهگانی که در یافتن نان روز برای زنده ماندن درمانده اند بدون پرداخت این پول امکان دریافت مجوز برایشان وجود ندارد. تازه مشکل از اینجا شروع میشود که بعد از دریافت این پول اعلام میکنند که شما مشکل دارید و نامه ای تسلیم میکنند که شما از نظر وزارت کشور مورد تایید قرار نگرفتید. در شرایطی که پناهنده غرق بدهی شده و خانه ای که در آن سکونت داشته است را به امید اینکه راهی کشور سوم است تحویل داده، حالا باید دنبال سر پناهی باشد تا دوباره پرونده اش رسیدگی گردد که در این شهر مشکل بسیار وحشتناکی است واز طرفی استرس چگونه عودت دادن بدهی هر انسان سالمی را از پا در میاورد. هم اکنون پناهندگان زیادی در این شرایط هستند و پرواز اول و حتی دوم آنها ابطال شده است و دولت ترکیه از دادن خروجی به این آفراد سرباز میزند.